ชุมชน · บทความที่ 14

จากกลุ่มเผาถ่านสู่สินค้าที่มีมาตรฐาน: เส้นทาง มผช. และวิสาหกิจชุมชน

ความต่างระหว่างถ่านกิโลละสิบบาทกับถ่านที่ขายเข้าห้างได้ ไม่ได้อยู่ที่ฝีมือการเผา แต่อยู่ที่เอกสารสามใบและการรวมกลุ่มที่ถูกวิธี

สิงหาคม 2569อ่าน 8 นาทีFYRAVA JOURNAL

กลุ่มเผาถ่านชุมชนจำนวนมากมีฝีมือดีกว่าที่ตัวเองคิด แต่ยังขายได้กิโลกรัมละสิบกว่าบาท ขณะที่ถ่านคุณภาพใกล้เคียงกันในถุงที่มีฉลากขายได้หลายเท่า

ความต่างส่วนใหญ่ไม่ได้อยู่ที่คุณภาพของถ่าน แต่อยู่ที่ความสามารถในการพิสูจน์คุณภาพนั้น ซึ่งเป็นเรื่องของเอกสารและการรวมกลุ่มมากกว่าเรื่องเทคนิคการเผา

ขั้นที่ 1: รวมกลุ่มให้เป็นนิติสถานะ

เอกสารเกือบทุกอย่างในเส้นทางนี้ต้องการตัวตนของกลุ่ม ไม่ใช่ชื่อบุคคล ทางที่ง่ายที่สุดสำหรับกลุ่มเกษตรกรคือการจดทะเบียนวิสาหกิจชุมชน

จดได้ที่สำนักงานเกษตรอำเภอ ศูนย์บริการและถ่ายทอดเทคโนโลยีในพื้นที่ หรือผ่านระบบออนไลน์ โดยใช้แบบคำขอจดทะเบียน สวช.01

สิ่งที่ได้ตามมาไม่ใช่แค่กระดาษ แต่รวมถึงการเข้าถึงงบสนับสนุน การอบรม และที่สำคัญคือคุณสมบัติในการยื่นขอมาตรฐานในขั้นถัดไป

สิ่งที่ควรตกลงกันให้จบก่อนจดทะเบียน

ใครรับซื้อไม้จากใครในราคาเท่าไร ใครเป็นคนเผา ใครคัดเกรด แบ่งรายได้อย่างไร และใครเป็นคนถือเงิน กลุ่มที่แตกมักไม่ได้แตกเพราะขายไม่ได้ แต่แตกเพราะไม่ได้ตกลงเรื่องเหล่านี้ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่มีเงิน

ขั้นที่ 2: ทำให้คุณภาพคงที่ก่อนคิดเรื่องมาตรฐาน

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยคือรีบยื่นขอการรับรองทั้งที่ยังคุมคุณภาพไม่ได้ ผลคือตัวอย่างไม่ผ่านและต้องเริ่มใหม่

สิ่งที่ควรทำก่อนคือ

  1. กำหนดมาตรฐานกลางของกลุ่ม ทั้งชนิดไม้ ขนาดท่อน ระยะเวลาผึ่ง และเกณฑ์คัดเกรด แล้วประกาศให้ทุกบ้านรู้ตรงกัน
  2. ใช้ใบบันทึกการเผาทุกรอบ ทุกบ้าน ไม่มีข้อยกเว้น
  3. เผาให้ครบอย่างน้อย 10 รอบ จนผลผลิตนิ่งที่ 25% ขึ้นไป
  4. ส่งตัวอย่างเข้าห้องปฏิบัติการ เพื่อรู้ค่าจริงของตัวเองก่อนที่คนอื่นจะมาวัดให้
  5. รับซื้อแบบแยกเกรด ไม่ใช่เหมา เพราะการรับซื้อเหมาทำให้ไม่มีใครมีแรงจูงใจจะทำให้ดีขึ้น

ขั้นที่ 3: ยื่นขอ มผช.

มาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชนคือข้อกำหนดด้านคุณภาพที่สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมออกให้เหมาะกับผลิตภัณฑ์ชุมชน โดยมีเป้าหมายเพื่อยกระดับคุณภาพให้เป็นที่ยอมรับ สร้างความมั่นใจแก่ผู้บริโภคทั้งในและต่างประเทศ และสอดคล้องกับนโยบายหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์

มาตรฐานที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มเผาถ่าน

มาตรฐานครอบคลุม
มผช. 657/2547ถ่านไม้หุงต้ม กำหนดค่าความร้อน ความชื้น เถ้า และลักษณะทั่วไป
มผช. 238/2547ถ่านอัดแท่ง กำหนดค่าความร้อน ความชื้น การเกิดควัน สะเก็ดไฟ และดัชนีแตกร่วน
มผช. 659/2553น้ำส้มควันไม้ กำหนด pH ความถ่วงจำเพาะ ลักษณะทั่วไป และการบรรจุ

ขั้นตอนโดยสังเขป

  1. ตรวจว่าผลิตภัณฑ์มีมาตรฐานรองรับหรือไม่ และประเมินความพร้อมของกลุ่ม
  2. กรอกแบบคำขอ แล้วแนบเอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้อง
  3. ยื่นที่ สมอ. หรือสำนักงานอุตสาหกรรมจังหวัด โดยมีข้อมูลระบุว่ารับคำขอได้ระหว่าง 1 ตุลาคมถึง 30 มิถุนายนของทุกปี
  4. รับการตรวจสถานที่ผลิตและเก็บตัวอย่างไปทดสอบ
  5. รับใบรับรองและสิทธิ์แสดงเครื่องหมาย เมื่อผ่านเกณฑ์

เอกสารแสดงคุณสมบัติผู้ยื่นมีหลายทางเลือก เช่น ใบจดทะเบียนวิสาหกิจชุมชน หนังสือรับรองการขึ้นทะเบียนผู้ประกอบการ OTOP หรือใบทะเบียนจัดตั้งกลุ่มอาชีพ ขึ้นกับว่ากลุ่มอยู่ในรูปแบบใด

ข้อจำกัดของบทความนี้

เนื้อหานี้เรียบเรียงเพื่อให้เห็นภาพรวมเท่านั้น ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมาย กฎหมาย ประกาศจังหวัด และระเบียบปฏิบัติเปลี่ยนแปลงได้ทุกปีและต่างกันในแต่ละพื้นที่ ก่อนดำเนินการจริงต้องตรวจสอบกับหน่วยงานในพื้นที่ของท่านเสมอ

ได้ มผช. แล้วเปลี่ยนอะไรบ้าง

สิ่งที่ มผช. ไม่ได้ให้

ตรารับรองไม่ได้ทำให้ขายดีขึ้นโดยอัตโนมัติ ยังต้องมีคนซื้อ มีช่องทางขาย และมีของส่งสม่ำเสมอ กลุ่มที่ได้ตราแล้วยังขายไม่ออกมักติดที่สองเรื่องเดิม คือไม่มีคนรับผิดชอบการขายอย่างจริงจัง และผลิตไม่พอเมื่อมีคนสั่งจริง ควรวางแผนสองเรื่องนี้ไปพร้อมกันตั้งแต่ต้น

ลำดับที่แนะนำสำหรับกลุ่มที่เพิ่งเริ่ม

อย่าทำทุกอย่างพร้อมกัน ให้เรียงตามนี้

  1. เดือน 1–2 ตกลงกติกาภายในกลุ่มและล็อกแหล่งไม้
  2. เดือน 2–4 เผาให้ครบ 10 รอบพร้อมใบบันทึก และส่งตัวอย่างเข้าแล็บ
  3. เดือน 4–6 จดทะเบียนวิสาหกิจชุมชน และเริ่มขายในพื้นที่จริง
  4. เดือน 6–12 ยื่นขอ มผช. เมื่อคุมคุณภาพได้นิ่งแล้ว
  5. ปีที่ 2 ค่อยพิจารณาเรื่องช่องทางที่ต้องการมาตรฐานสูงขึ้น
ผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้อง

คู่มือถ่านคุณภาพและเตาเผาแบบปิด

ใบบันทึกการเผาและตารางค่าคุณภาพที่ใช้เตรียมตัวก่อนยื่นขอการรับรองได้ทันที

เปิดคู่มือ
อ่านต่อ

บทความที่เกี่ยวข้อง